اهمال کاری چیست؟ چگونه عادت به تعویق انداختن کارها را ترک کنیم؟

اهمال کاری ما یه روز عالی نداریم.باید خودمون اون رو بسازیم!

پس برو و امروز رو به یک روز فوق العاده تبدیل کن!

اهمال‌کاری: هنر گم کردن خود در میانهٔ راه

گاهی زندگی در فاصلهٔ عجیبی میان “حالا” و “بعداً” گرفتار می‌شود. کارها ناتمام می‌مانند، رویاها به تعویق می‌افتند و روزها پشت سر هم، بی‌آنکه اثری از ما بر خود داشته باشند، سپری می‌شوند. این است هنر پیچیدهٔ اهمال‌کاری – این مهمان ناخوانده که در سکوت، بر زندگی‌مان چنگ می‌اندازد.

 

لونا هستم همراه شما در مسير اگاهى، ما دریافته‌ام که اهمال‌کاری هرگز نشانهٔ تنبلی نیست، بلکه فریادی است از روحی که مسیرش را گم کرده. نشانه‌ای است از انسانی که یا بیش از حد به خود سخت گرفته، یا بیش از اندازه رهایش کرده.

ريشه هاى اهمال كارى در چيست؟

وقتی کاری را به تعویق می‌اندازیم، در حقیقت داریم با خود گفتگویی پیچیده را مرور می‌کنیم:

برنامه‌ریزی‌مان با ریتم وجودمان همخوانی ندارد- مانند نوازنده‌ای که ناگزیر باشد آهنگی بیگانه بنوازد.

کار با سرشت درونیمان در تضاد است- ماهی‌ای را تصور کنید که ناچار به پرواز کردن باشد، البته اگر مسیرش پرواز باشه قطعا میتونه..

ترس از ناکامی، چون ابری تیره بر آسمان أراده مان سایه افکنده

روح خسته‌مان نیاز به استراحتی دارد که هرگز به خود اجازهٔ آن را نداده‌ایم

داستان حسن نگو بلا بگو تنبل تنبل ها بگو رو یادتون هست؛

یه دوست عزیزی نقل جدیدی ازش داشت: “نامزد حسن بهش میگه میای بریم حمام، و حسن با اشتیاق میگه بله. نامزد تعجب می کنه و میگه مگه نباید بگی نه نمیام نه نمیام!

حسن میگه من تنبل هستم ولی دیوانه نیستم، چرا با تو حمام نیام؟'”

این حکایت ساده، حقیقتی ژرف را نمایان می‌سازد: ما برای آنچه با ژرفای وجودمان هم آواز است، همیشه اشتیاق داریم.

علت اهمال كارى در كجاست؟

مسئله آنجاست که انگیزه‌هایمان اغلب ریشه در بیرون دارد:

“باید این کار را انجام دهم زیرا…”

– دیگران انتظار دارند

– جامعه می‌پسندد

– رسم رایج است

و…..

همه این ها ما رو خسته می کنند و ما از دنبال کردن علایقمان سرباز می زنیم..

اما انگیزه‌های درونی هستند که چون چشمه‌ای زلال جاری می‌شوند:

“این کار را انجام می‌دهم چون…”

– با نغمهٔ قلبم هم آواست

– مرا به کسی که باید باشم نزدیک می‌کند

– با ارزش‌های راستین من همخوانی دارد

راه بازگشت به خویشتن

با خود مهربان باشیم

روزهایی هستند که انرژی‌مان کم است. در این روزها، باید به خود استراحت دهیم، کتاب بخوانیم، پیاده‌روی کنیم. حتی خوردن یک تکه شکلات، اگر با لذت و حضور کامل باشد، می‌تواند معجزه کند. ما اغلب به دلیل نگرانی از عواقب، از همین لذت‌های کوچک نیز محروم می‌شویم.

مغزمان را درک کنیم

مغز ما برای بقا ساخته شده، نه برای شادی. او همیشه مراقب است مبادا از حد بگذریم. اما این ماییم که باید سکان را به دست گیریم و به او فرمان دهیم که “همه چیز خوب است، می‌توانی آرام باشی”. و بی توجه به نگرانی ها و خستگی ها به جلو حرکت کنیم..

حقیقت دیگری که باید درباره مغزمان بدانیم، بر پایه این اصل استوار است:

 

“استفاده نکردن مساوی از دست دادن”.

مغز ما هر آنچه را که به کار نگیرد، به تدریج حذف می‌کند. این همان فرآیند “هرس سیناپسی” است که هم می‌تواند مفید باشد و هم گاه آسیب‌زننده. وقتی مهارتی را یاد می‌گیریم اما به کارش نمی‌گیریم، به مرور مغز مسیرهای عصبی مربوط به آن مهارت را ضعیف می‌کند.

اما نکته امیدوارکننده اینجاست: هر بار تکرار – حتی کوچک و کوتاه – این مسیرها را تقویت می‌کند.

راز دیگر مغز در این اصل نهفته است: “مقاومت کردن مساوی است با ایجاد مدارهای جدید”.

هر بار که در برابر وسوسه اهمال‌کاری مقاومت می‌کنید، هر بار که کار سخت را آغاز می‌کنید – حتی برای فقط ۵ دقیقه – در حال ساختن مسیرهای عصبی جدیدی هستید. این “قانون ۵ دقیقه” معجزه می‌کند: فقط به خود قول دهید ۵ دقیقه کار کنید. پس از این ۵ دقیقه، یا ادامه می‌دهید (زیرا نیروی کار شما را به پیش می‌راند) یا اگر ادامه ندادید، دفعه بعد شروع کار بسیار آسان‌تر خواهد بود.

به یاد داشته باشید: مغز شما با هر بار مقاومت در برابر اهمال‌کاری، قوی‌تر می‌شود. هر بار که کاری سخت را انجام می‌دهید – حتی اگر دوستش ندارید – در حال ساختن عضله اراده خود هستید.

بله، انگیزه‌های درونی سرعت می‌بخشند، اما زندگی پر از کارهایی است که باید انجام شوند، نه کارهایی که دوست داریم انجام شوند. و اکنون می‌دانید که حتی کوچک‌ترین مقاومت در برابر به تعویق انداختن، شما را به کسی تبدیل می‌کند که می‌تواند بر سخت‌ترین کارها غلبه کند.

“مغزتان را با مقاومت‌های کوچک تمرین دهید، تا برای پیروزی‌های بزرگ آماده شود.”

 

آهسته و پیوسته پیش برویم

پیروزی‌های کوچک را جشن بگیریم. هر گام کوچک، هر دستاورد ناچیز، سکوی پرشی است برای گام‌های بعدی. هدف‌ها را خرد کنیم و از هر بخش که به پایان رساندیم، ذوق کنیم و لذت ببریم.

خود، بهترین دوست خود باشیم

در این مسیر، بهترین دوست خود باشیم. با خود همچون دوستی دلسوز رفتار کنیم که گاهی نیاز به استراحت دارد، گاهی نیاز به تشویق منتظر نباش کسی کاری برات بکنه، دنیا برای هیچ کس صبر نمی کنه. اون تو هستی که شرایط رو می سازی و در شرایط نامناسب مناسب عمل می کنی. قطعا تجربه های سخت روزی بهترین مهارت تو در زندگی خواهند بود. پس خودت رو به چالش بکش ولی خودسرزنش گری هرگز، مقایسه هرگز…

زیبایی در مسیر است

به یاد داشته باشیم که مقصدی در کار نیست. زیبایی در همان مسیری است که می‌پیماییم. در هر گام، در هر نفس، در هر لحظه‌ای که به جلو حرکت می‌کنیم.

در کلینیک آسمان، ما همراه شماییم

تا در این مسیر خودشناسی:

– ریشه‌های اهمال‌کاری را در زندگیتان شناسایی کنیم

– ارزش‌های وجودیتان را کشف کنید

– برنامه‌ای هماهنگ با سرشت درونیتان طراحی کنیم

– انگیزه‌های درونیتان را بیدار کنیم.

به یاد داشته باشیم

زندگی در “همین اکنون” معنا می‌شود. نه در دیروزی که گذشت، نه در فردایی که نیامده. همین لحظه، زمانی است که در اختیار داریم. همین حالا، زمان آن است که دست از به تعویق انداختن برداریم و زندگی کردن را آغاز کنیم.

” تو تنها قهرمان داستان زندگی خودت هستی… پس قلم را بردار و زیباترین فصل‌ها را بنویس.”